Bank scenariuszy

Dostęp do pełnej treści artykułu tylko dla zalogowanych!


Literka jest portalem stworzonym specjalnie dla nauczycieli. Znajdziesz u nas artykuły i materiały pomocne w pracy, porady prawne, aktualności ze świata oświaty.


Aby publikować własne materiały oraz otrzymać pełen dostęp do portalu , Zaloguj się.

Nie masz konta ? Zarejestruj się za darmo !

Program stymulujący wszechstronny rozwój dziecka głęboko upośledzonego

Data dodania: 2010-11-16 21:36:19
Autor: mgr Monika Wijas, mgr Irena Frej

Terapia dziecka głęboko upośledzonego wymaga od terapeuty szerokiej wiedzy z zakresu pedagogiki, psychologii i neurologii. Program pracy z takim dzieckiem wymaga zawsze indywidualnego programu pracy, dostosowanego do możliwości i potrzeb dziecka. Dziecko głęboko upośledzone ma zaburzoną każdą sferę rozwojową, co wymaga stałego stymulowania i wymusza na nauczycielu poszukiwania coraz to nowych metod pracy i terapii. Potrzeba ta zainspirowała nas do opracowania«Programu Stymulującego Wszechstronny Rozwój Dziecka Głęboko Upośledzonego».

Opracowany program skierowany jest do uczniów z głęboką sprzężoną niepełnosprawnością intelektualną. Założeniem programu jest pomoc dziecku w lepszym funkcjonowaniu i usprawnianiu wszystkich zaburzonych sfer rozwojowych poprzez zastosowanie odpowiednich metod i technik terapeutycznych. Wykorzystuje on metodę Integracji Sensorycznej, metodę W. Sherborne, metodę Knilla, elementy masażu wg. Shantalli, metodę F. Affolter, stymulację polisensoryczną oraz elementy C. Moralesa.

 

Powiatowy Zespół Szkół w Bystrzycy Dolnej
Szkoła Podstawowa nr 8 w Świebodzicach
PROGRAM STYMULUJĄCY WSZECHSTRONNY ROZWÓJ DZIECKA GŁĘBOKO UPOŚLEDZONEGO
Opracowała:
mgr Monika Wijas
mgr Irena Frej
UWAGI WSTĘPNE
Terapia z dzieckiem głęboko upośledzonym wymaga od terapeuty szerokiej wiedzy z zakresu pedagogiki, psychologii i neurologii. Dziecko o złożonej i głębokiej niepełnosprawności ma zaburzoną każdą sferę rozwojową, co wymaga stałego stymulowania i poszukiwania coraz to nowszych metod pracy przez nauczyciela. Dlatego też każda prowadzona terapia z dzieckiem przyczynia się do jego rozwoju. Każde dziecko z głęboką złożoną niepełnosprawnością jest objęte w szkole zajęciami rewalidacyjno-wychowawczymi. Program pracy z uczniem wynika z indywidualnego programu pracy dostosowanego do możliwości i potrzeb dziecka. Program Stymulujący Wszechstronny Rozwój Dziecka Głęboko Upośledzonego, daje wiele mozliwości skorzystania z metod i form pracy z uczniem tak bardzo zaburzonym. Systematyczne stosowanie terapii przyczyni się do lepszego funkcjonowania w każdej sferze ucznia.
CELE PROGRAMU
CELE OGÓLNE:
Niwelowanie sensoryzmów.
Stymulowanie wszechstronne zmysłów. 
Pobudzanie wszystkich sfer rozwojowych
CELE SZCZEGÓŁOWE:
Niwelowanie zaburzeń dotykowych w obrębie ciała;
Rozwijanie poczucia bezpieczeństwa;
Rozwijanie  spontaniczność i aktywność;
kształtowaniu orientacji w schemacie ciała; 
Stymulowanie zmysłu: wzroku, słuchu, węchu. smaku
Usprawnianie aparatu artykulacyjnego
METODY TERAPEUTYCZNE
Metoda Integracji sensorycznej
Metoda Ch. Knilla
Metoda V. Sherbone
Elementy masażu wg. metody Shantali
Metoda F. Affolter
Elementy ustno twarzowej terapii regulacyjnej wg .Rodolfo Castillo Moralesa
Stymulacja polisensoryczna
ODBIORCY PROGRAMU
Program Wszechstronnego Rozwoju Dziecka Głęboko Upośledzonego jest skierowany do uczniów z głęboką sprzężoną niepełnosprawnością intelektualną. Dzieci z taką diagnozą charakteryzują się zaburzeniami w każdej sferze rozwojowej (sfera poznawcza, samoobsługa, komunikacja, motoryka, naśladownictwo, rozwój zmysłów, integracji sensorycznej). Dzieci te posiadają poważne uszkodzenia organiczne, które utrudniają im w codziennym funkcjonowaniu: odbieraniu prawidłowych bodźców ze świata, poznawania siebie i najbliższego środowiska itp. 
Założeniem programu jest poprzez stosowanie odpowiednich metod i technik terapeutycznych pomoc dziecku w lepszym funkcjonowaniu i usprawnianiu zaburzonych sfer rozwojowych.
SPODZIEWANE EFEKTY PROGRAMU 
Rozwój ruchowy i emocjonalny
Rozwój procesów motoryczno-sensorycznych
Pobudzenie rozwoju etapów mowy 
Rozwój zmysłów
Zniwelowanie zaburzeń dotykowych ciała
Poczucie swojego ciała
UWAGI DOTYCZĄCE REALIZACJI PROGRAMU
Przed zastosowaniem odpowiedniej metody i techniki terapeutycznej wobec dziecka, należy bardzo dobrze zapoznać się z diagnozą dziecka i jej wskazaniami. Ważna również dla terapeuty jest szeroka wiedza z zakresu stosowania poszczególnych metod terapeutycznych, jak również z zakresu neurofizjologii. Podczas terapii należy obserwować uważnie dziecko, jego zachowanie na stosowane wobec niego odpowiednie ćwiczenia. Ważne jest, by osoba prowadząca terapię, nawiązała dobry kontakt emocjonalny z dzieckiem, by mogło czuć się bezpiecznie.
ELEMENTY PROGRAMU TERAPEUTYCZNEGO
Dobra diagnoza dziecka
Dobór odpowiednich metod i ćwiczeń 
Nawiązanie dobrego kontaktu emocjonalnego z dzieckiem
Systematyczne prowadzenie terapii
EWALUACJA
Diagnoza opisowa efektów stosowanych metod pracy z dzieckiem
PRZYKŁADOWE ĆWICZENIA PRACY Z DZIECKIEM Z GŁĘBOKIM UPOŚLEDZENIEM
Elementy ustno twarzowej terapii regulacyjnej wg. Rodolfo Castillo Moralesa 
(Zaczynamy od stymulacji dłoni i stóp ze względu na nadwrażliwość w okolicy twarzy, ważne jest by nawiązać dobry kontakt z dzieckiem, Stymulowanie buzi zaczynamy od stymulacji stóp z Hipotonia od rak)
1.ĆWICZENIE 
pomagaja przy przełykaniu, stymuluje ukł. prioprioceptywny i pionizuje język
 (Kołysanie za ramiona poniżej- przepychanka, Kołysanie za biodra, za kostki)
Poprzez wibrację wprowadza się dziecko w naturalny rytm
kładę ręce na łopatkę wibracja idzie na klatke piersiową
Kładę ręce na głowę wibracja dochodzi do kości ogonowej
Od stóp wibracja idzie do głowy
WIBRACJA WOLNA ROZLUŹNIA NAPIECIE, SZYBKA, ZDECYDOWANA MOBLILIZUJE MIĘŚNIE I POWODUJE NAPIĘCIE
Nie można wykonywać wibracji gdy dziecko ma:
- alergie, 
-stany zapalne
-wady serca
-przed i po operacji
-tętniaki, torbiele
Z dzieckiem wiotkim można dotykać zimno-ciepło, z dzieckiem ze wzmożonym napięciem tylko ciepło( przykładamy na mięsień reki i nogi i dogniatamy)
2. ĆWICZENIE
Uciskanie punktów neuromotorycznych twarzy.
dziecko leży tyłem do nas, na plecach (głowa dziecka znajduje się między nogami terapeuty); 
terapię zaczynamy od rozciągnięcia karku (głowę delikatnie unosimy do przodu i do tyłu - następnie obracamy na boki - czynności te wykonujemy kilkakrotnie); 
zasadnicza część terapii to stymulacja punktów neuromotorycznych (punkty te uciskamy palcami - ruchem wibrującym przez kilka sekund); 
zaczynamy od punktów nieparzystych: dna jamy ustnej - brody - górnej wargi -gładzimy; 
kolejność uciskania punktów parzystych jest dowolna (kąciki ust, skrzydełka nosa, kąta oka i żuchwy - przy stawach żuchwowych.
Terapię rozpoczynamy tak zwaną "ciszą motoryczną" trwającą okuto 30 sekund.
1.Ćwiczenia wstępne: Jedną rękę kładziemy pod potylicą dziecka, drugą na klatce piersiowej (lekko uciskając).Następnie przechodzimy do rozciągania karku poprzez przyciągnięcia głowy do góry. Potem delikatnie odchylamy ją do przodu i do tyłu (około 10 razy), następnie obracamy ja na boki. 
2.Ćwiczenia zasadnicze (stymulacja punktów neuromotorycznych): Punkty neuromotoryczne stymulujemy poprzez lekki ucisk lub wibrację (trwającą kilka sekund.).Stymulację rozpoczynamy od punktów nieparzystych (według stałej kolejności) 
1.dno jamy ustnej, 
2.podbródek, 
3.górna warga, 
4.gładzina czoła. 
5.kąt oka, 
6.skrzydełko nosa, 
7.kącik ust, 
8.żwacz przy stawach skroniowo-żuchwowych 
3. ĆWICZENIE
Kontrola szczęki, czyli manualną stabilizację żuchwy względem szczęki górnej wraz z kontrola głowy( rękę dajemy na głowę, druga na potylicę i robimy kołyskę). To ćwiczenie jest zalecane przy porażeniu mózgowym.
4. ĆWICZENIE
Regulacja napięcia w jamie ustnej na stawy żuchwowe
(Rękę dajemy na potylicę, blokujemy nogami staw barkowy i dajemy wibrację stóp, następnie w tej pozycji uciskamy punkt między brodą a krtanią).
5. ĆWICZENIE
Pomocne w przełykaniu i niwelowaniu ślinotoku
Glowa musi być powyżej ramion dziecka, ruchy wykonujemy powoli, by doszedł bodziec.
-Ręka na potylicy dziecka a druga na brodzie dziecka i wykonujemy ruch do przodu do tyłu.
-Głowa na boki, od ucha idziemy w dół do brody aż do efektu połknięcia i powrót do linii środkowej.
8. ĆWICZENIE
Gryzienie
-masaż dziąseł
-ruchy żuchwy
-ćw. Oddechowe
- masaż języka
9. ĆWICZENIE
ŻUCIE
Wibracja poziomów na zmianę.
10. ĆWICZENIE
Techniki pracy w jamie ustnej.
Masujemy centralny punkt podniebienia twardego czyli małe wgłębienie tuz za zębami przednimi. Rozciąganie podniebienia gotyckiego u spastyków i u dzieci z zespołem Downa. Masujemy punkt przy zębach 2,4,6,Dla dzieci mające problem z flegmą masujemy mięśnie pod brodą a krtanią, należy robić to delikatnie. Drgania robimy to w pozycji siedzącej
Aktualizowanie ruchów języka dla wszystkich dzieci
Dociskamy ręce na policzku dziecka od końca ucha, wprowadzamy wibrację, ruchem wibracyjnym schodzimy do ust. Język cofa się do tyłu.
U dzieci wiotkich dwa razy do przodu, raz do tyłu, u spastycznych raz do przodu, dwa razy do tyłu, język idzie do tyłu
Pionizacja języka
 Dociskamy policzki wibrujemy z góry w dół. Język idzie do góry.
Dociskamy policzki wibrujemy z dołu do góry. Eliminujemy seplenienie między zębowe. Język się położył, idzie na dół.
Wibrujemy bok mięśnia policzkowego(ręka w dół). Język idzie w bok.
11.ĆWICZENIE
Do percepcji słuchowej
-delikatnie masujemy krańce kości stawowe, okrężnie do góry
-opuszek ucha ciągniemy do góry na dół potem kręcimy nim
-lekko zwilżamy dłoń i przykładamy do ucha uciskamy i odrywamy
-masujemy wzdłuż ucha
-odciągamy na bok i do góry
-robimy muszelkę 10 sekund i opłukujemy 
-opuszek palca wkładamy do małżowiny i pukamy palec
-zwijamy ucho i skręcamy, kręcimy uchem
Masaż twarzy uprawniający motorykę narządów artykulacyjnych
Masaż czoła, policzków i brody
masaż wykonujemy palcami wskazującymi, środkowymi lub trzema jednocześnie (w kierunku od linii środkowej twarzy w kierunku skroni); 
masaż wykonujemy delikatnie - lekko gładzimy, uciskamy, oklepujemy, 
obszczypujemy, opukujemy masowaną okolicę; 
masaż rozpoczynamy i kończymy gładzeniem; 
od kącików oczu palcami wskazującymi i środkowymi uciskając robimy "łezki" w kierunku skrzydełek nosa.
Masaż żuchwy.
kości żuchwy ujmujemy kciukami i palcami wskazującymi ruchem ciągłym, płynnym 
masujemy zaczynając od środka brody w kierunku uszu.
Masaż warg
kciuki ułożone są pod brodą (podpierają żuchwę) a palcami wskazującymi i środkowymi rozciągamy i ściągamy wargi, obszczypujemy je, opukujemy i gładzimy.
Ruch Rozwijający metodą Veroniki Sherborne
Przebieg zajęć
1.Powitanie: 
Przedstawienie w parach: Terapeuta przedstawia się a następnie ucznia z którym ćwiczy. Uczniowie siedzą w fotelikach przed Terapeutą. Powitanie każdego ucznia piosenką „Witaj”.
2.Schemat ciała: 
„Powitanie paluszkami” w parach opuszkami palców, potem w grupie całymi dłońmi obok siedzących osób.
„Powitanie części ciała” – pokazywanie części ciała podczas, gdy osoba prowadząca nazywa poszczególne części ciała(głowa, ramiona, kolana, łokcie, uszy, oczy, usta, nos, pięty itp.) 
W pozycji siedzącej wszyscy uczestnicy zajęć wykonują ćwiczenia:
-uderzanie dłońmi o kolano,
-tupanie stopą o podłogę,
-uderzanie dłonią o łokcie,
-kręcenie nadgarstkami
3. Świadomość przestrzeni:
„Bączek” - kręcenie się wokół własnej osi,
„Wagoniki” – przesuwanie się w parach po sali i przybijanie piątki osobom mijających nas,
„ Raki” – osoby leżąc przesuwają się po sali
„Turlanie się” po podłodze
4. Ćwiczenia oparte na relacji „z”:
„Bujany fotel”- osoba siedzi i trzyma dziecko w ramionach, kołysze je d przodu i na boki.
„Rolowanie po podłodze”- jedna z osób obraca powoli drugą, przesuwając ją zatrzymuje ja na chwile na boku i delikatnie kołysze.
„Huśtawka” - dwie osoby kołyszą dziecko, jedna trzyma za ręce, a druga za nogi.
„Przeszkoda”- dorośli przechodzą z otwartymi oczyma a potem zamkniętymi pomiędzy dziećmi, które leżą na podłodze.
5. Ćwiczenie relaksacyjne:
Ćwiczenie „ Leniuchowanie” uczestnicy leżą na brzuchu i machają ugiętymi nogami.
6.Ćwiczenia oparte na relacji „przeciwko”:
„Przepychanki”- osoby siedzą naprzeciw siebie w rozkroku. Na sygnał prowadzącego próbują się przepychać plecami.
„Przepychanka”- osoby przepychają się stopami.
7.Ćwiczenie relaksacyjne: 
Masaż pleców „pizza”
8.Ćwiczenia oparte na relacji „razem:
„Tunel”- dzieci przechodzą pod „tunelem” utworzonym przez dorosłych.
„Trampolina”- osoby trzymają koc, na którym leży jedna osoba. Powoli podnoszą go, kołyszą, delikatnie podrzucają.
„Sanki”- osoba siedzi na kocu trzymając się go. Kilka osób ciągnie koc po sali.
9. Ćwiczenie relaksacyjne:
W pozycji leżącej na plecach uczestnicy słuchają kołysanki „Dla Wojtusia”
10.Pożegnanie:
Uczestnicy siedzą wygodnie w kręgu, trzymając się za ręce, dziękując sobie.
„Zimowy krąg” - stymulacja polisensoryczna według pór roku 
Cele zajęć: 
Nawiązanie wielopłaszczyznowego kontaktu nauczyciela z uczniem. 
Stymulacja poszczególnych zmysłów uczniów: dotyku, wzroku, słuchu, węchu, smaku. 
Przybliżanie świata przyrody, zmienności pór roku oraz zjawisk atmosferycznych charakterystycznych dla aktualnej pory roku. 
Stwarzanie możliwości czynnego uczestnictwa ucznia w zajęciach - budowanie poczucia mocy sprawczej. 
Środki i pomoce dydaktyczne: 
kominek zapachowy z zapachem miętowym; świeca; taśma magnetofonowa z nagranym podkładem muzycznym oraz odgłosami przyrody; instrumenty muzyczne - trójkąt, dzwonki; chusty w kolorze białym i niebieskim; napar z mięty; łyżeczki; pojemniki ze śniegiem, wodą; kostki lodu; lampki choinkowe; skrawki białego papieru, waty; confetti; pojemnik do baniek mydlanych. 
Przebieg zajęcia: 
Utworzenie kręgu (uwzględnianie indywidualnych możliwości ruchowych). 
Zapalanie świeczki w kominku zapachowym (zapach miętowy). 
Obejście przez nauczyciela z kominkiem zapachowym kręgu uczniów – prezentacja bodźca wzrokowego, zapachowego 
wymienianie imion poszczególnych uczniów 
zwrócenie uwagi uczniów na prezentowany zapach, oraz cechy ognia – ciepły, jasny 
Śpiewanie przez nauczyciela piosenki pt. „Zima, zima” przy akompaniamencie muzycznym. 
Opowiadanie nauczyciela o aktualnej porze roku z jednoczesnym: otwieraniem na chwilę okna - odczuwanie przez uczniów chłodu 
Spotkanie z żywiołem (woda) – demonstrowanie uczniom wody w różnych stanach skupienia. 
zanurzanie dłoni uczniów w pojemnikach z ciepłą wodą 
manipulowanie z pomocą nauczyciela kostkami lodu, śniegiem 
obserwowanie przez uczniów wykonywanych baniek mydlanych, odczuwanie ich dotyku na dłoniach, twarzy 
Zakładanie na głowy uczniów czapek, wołanie uczniów po imieniu, zachęcanie do wokalizacji 
Zastosowanie bodźca smakowego, podawanie uczniom łyżeczką lub wacikiem naparu z mięty 
Relaksacja w Sali doświadczania świata
Gaszenie świeczki w kominku zapachowym – zakończenie zajęć 
Rozwijanie somatognozji poprzez dostarczanie bodźców sensorycznych.
Cele ogólne:
-Pobudzanie analizatora czuciowo-ruchowego.
-Dostarczanie różnorodnych bodźców w obrębie zmysłów podstawowych (dotykowy, przedsionkowy, prioprioceptywny).
-Niwelowanie nadwrażliwości w obrębie ciała (stóp, dłoni).
-Rozluźnianie napięcia mięśniowego.
-Rozwijanie somatognozji w obrębie kończyn dolnych i górnych.
Cele operacyjne:
Dziecko:
potrafi podać rękę na przywitanie;
rozumie proste polecenia wydawane przez nauczyciela (typu: usiądź, daj, masz, podaj, chodź);
potrafi wyciągnąć kamienie z piasku, przesypywać piasek łopatką;
potrafi rozluźnić napięcie mięśniowe.
Metody wspierające pracę edukacyjną:
Integracja Sensoryczna, Ruch Rozwijający wg V. Sherborne, Relaksacja.
Środki dydaktyczne:
folia bąbelkowa, koc, chusta terapeutyczna, kasza, groszek, piasek morski, pędzel, futerko, wałek, szczoteczki, wałek, piłeczki, ściana do stymulacji, magnetofon, płyta relaksacyjna.
Tok zajęć:
1.Przywitanie się z dzieckiem piosenką „Witaj....” w „foteliku”.
2.Masaż dłoni różnymi fakturami ( pędzel, szczoteczki, futerko, piłeczki)
3.Stymulowanie kończyn górnych i dolnych (piasek morski, kasza, groszek)
4.Zabawy w piasku - przesypywanie piasku łopatką, wyciąganie kamieni z piasku.
5.Owijanie dziecka w folie bąbelkową, wgniatanie poszczególnych części ciała w podłogę, turlanie dziecka, wałkowanie.
6.Ćwiczenie typu „rolowanie po podłodze”, „rolowanie na nogach dorosłego”, „ wycieczka I”, „wycieczka II” , „wycieczka III”, „spychacz II”, „przetaczanie” , „mumia”, „podróże na kocu”, „naleśniki”.
7.Relaksacja w „foteliku”
8.Pożegnanie się z dzieckiem.

Powiatowy Zespół Szkół w Bystrzycy Dolnej

Szkoła Podstawowa nr 8 w Świebodzicach

 

PROGRAM STYMULUJĄCY WSZECHSTRONNY ROZWÓJ DZIECKA GŁĘBOKO UPOŚLEDZONEGO

 

Opracowała:

mgr Monika Wijas

mgr Irena Frej

 

UWAGI WSTĘPNE

Terapia z dzieckiem głęboko upośledzonym wymaga od terapeuty szerokiej wiedzy z zakresu pedagogiki, psychologii i neurologii. Dziecko o złożonej i głębokiej niepełnosprawności ma zaburzoną każdą sferę rozwojową, co wymaga stałego stymulowania i poszukiwania coraz to nowszych metod pracy przez nauczyciela. Dlatego też każda prowadzona terapia z dzieckiem przyczynia się do jego rozwoju. Każde dziecko z głęboką złożoną niepełnosprawnością jest objęte w szkole zajęciami rewalidacyjno-wychowawczymi. Program pracy z uczniem wynika z indywidualnego programu pracy dostosowanego do możliwości i potrzeb dziecka. Program Stymulujący Wszechstronny Rozwój Dziecka Głęboko Upośledzonego, daje wiele mozliwości skorzystania z metod i form pracy z uczniem tak bardzo zaburzonym. Systematyczne stosowanie terapii przyczyni się do lepszego funkcjonowania w każdej sferze ucznia.

CELE PROGRAMU

CELE OGÓLNE:

Niwelowanie sensoryzmów.

Stymulowanie wszechstronne zmysłów. 

Pobudzanie wszystkich sfer rozwojowych

CELE SZCZEGÓŁOWE:

  • Niwelowanie zaburzeń dotykowych w obrębie ciała;
  • Rozwijanie poczucia bezpieczeństwa;
  • Rozwijanie  spontaniczność i aktywność;
  • kształtowaniu orientacji w schemacie ciała; 
  • Stymulowanie zmysłu: wzroku, słuchu, węchu. smaku
  • Usprawnianie aparatu artykulacyjnego

METODY TERAPEUTYCZNE

  • Metoda Integracji sensorycznej
  • Metoda Ch. Knilla
  • Metoda V. Sherbone
  • Elementy masażu wg. metody Shantali
  • Metoda F. Affolter
  • Elementy ustno twarzowej terapii regulacyjnej wg .Rodolfo Castillo Moralesa
  • Stymulacja polisensoryczna

ODBIORCY PROGRAMU

Program Wszechstronnego Rozwoju Dziecka Głęboko Upośledzonego jest skierowany do uczniów z głęboką sprzężoną niepełnosprawnością intelektualną. Dzieci z taką diagnozą charakteryzują się zaburzeniami w każdej sferze rozwojowej (sfera poznawcza, samoobsługa, komunikacja, motoryka, naśladownictwo, rozwój zmysłów, integracji sensorycznej). Dzieci te posiadają poważne uszkodzenia organiczne, które utrudniają im w codziennym funkcjonowaniu: odbieraniu prawidłowych bodźców ze świata, poznawania siebie i najbliższego środowiska itp. 

Założeniem programu jest poprzez stosowanie odpowiednich metod i technik terapeutycznych pomoc dziecku w lepszym funkcjonowaniu i usprawnianiu zaburzonych sfer rozwojowych.

SPODZIEWANE EFEKTY PROGRAMU 

  • Rozwój ruchowy i emocjonalny
  • Rozwój procesów motoryczno-sensorycznych
  • Pobudzenie rozwoju etapów mowy 
  • Rozwój zmysłów
  • Zniwelowanie zaburzeń dotykowych ciała
  • Poczucie swojego ciała

UWAGI DOTYCZĄCE REALIZACJI PROGRAMU

Przed zastosowaniem odpowiedniej metody i techniki terapeutycznej wobec dziecka, należy bardzo dobrze zapoznać się z diagnozą dziecka i jej wskazaniami. Ważna również dla terapeuty jest szeroka wiedza z zakresu stosowania poszczególnych metod terapeutycznych, jak również z zakresu neurofizjologii. Podczas terapii należy obserwować uważnie dziecko, jego zachowanie na stosowane wobec niego odpowiednie ćwiczenia. Ważne jest, by osoba prowadząca terapię, nawiązała dobry kontakt emocjonalny z dzieckiem, by mogło czuć się bezpiecznie.

ELEMENTY PROGRAMU TERAPEUTYCZNEGO

Dobra diagnoza dziecka

Dobór odpowiednich metod i ćwiczeń 

Nawiązanie dobrego kontaktu emocjonalnego z dzieckiem

Systematyczne prowadzenie terapii

EWALUACJA

Diagnoza opisowa efektów stosowanych metod pracy z dzieckiem

PRZYKŁADOWE ĆWICZENIA PRACY Z DZIECKIEM Z GŁĘBOKIM UPOŚLEDZENIEM

Elementy ustno twarzowej terapii regulacyjnej wg. Rodolfo Castillo Moralesa 

(Zaczynamy od stymulacji dłoni i stóp ze względu na nadwrażliwość w okolicy twarzy, ważne jest by nawiązać dobry kontakt z dzieckiem, Stymulowanie buzi zaczynamy od stymulacji stóp z Hipotonia od rak)

1. ĆWICZENIE 

pomagaja przy przełykaniu, stymuluje ukł. prioprioceptywny i pionizuje język

(Kołysanie za ramiona poniżej- przepychanka, Kołysanie za biodra, za kostki)

Poprzez wibrację wprowadza się dziecko w naturalny rytm

kładę ręce na łopatkę wibracja idzie na klatke piersiową

Kładę ręce na głowę wibracja dochodzi do kości ogonowej

Od stóp wibracja idzie do głowy

WIBRACJA WOLNA ROZLUŹNIA NAPIECIE, SZYBKA, ZDECYDOWANA MOBLILIZUJE MIĘŚNIE I POWODUJE NAPIĘCIE

Nie można wykonywać wibracji gdy dziecko ma:

  • alergie, 
  • stany zapalne
  • wady serca
  • przed i po operacji
  • tętniaki, torbiele

Z dzieckiem wiotkim można dotykać zimno-ciepło, z dzieckiem ze wzmożonym napięciem tylko ciepło( przykładamy na mięsień reki i nogi i dogniatamy)

2. ĆWICZENIE

Uciskanie punktów neuromotorycznych twarzy.

dziecko leży tyłem do nas, na plecach (głowa dziecka znajduje się między nogami terapeuty); 

terapię zaczynamy od rozciągnięcia karku (głowę delikatnie unosimy do przodu i do tyłu - następnie obracamy na boki - czynności te wykonujemy kilkakrotnie); 

zasadnicza część terapii to stymulacja punktów neuromotorycznych (punkty te uciskamy palcami - ruchem wibrującym przez kilka sekund); 

zaczynamy od punktów nieparzystych: dna jamy ustnej - brody - górnej wargi -gładzimy; 

kolejność uciskania punktów parzystych jest dowolna (kąciki ust, skrzydełka nosa, kąta oka i żuchwy - przy stawach żuchwowych.

Terapię rozpoczynamy tak zwaną "ciszą motoryczną" trwającą okuto 30 sekund.

1. Ćwiczenia wstępne: Jedną rękę kładziemy pod potylicą dziecka, drugą na klatce piersiowej (lekko uciskając).Następnie przechodzimy do rozciągania karku poprzez przyciągnięcia głowy do góry. Potem delikatnie odchylamy ją do przodu i do tyłu (około 10 razy), następnie obracamy ja na boki. 

2. Ćwiczenia zasadnicze...

Dostęp do pełnej treści artykułu tylko dla zalogowanych!


Literka jest portalem stworzonym specjalnie dla nauczycieli. Znajdziesz u nas artykuły i materiały pomocne w pracy, porady prawne, aktualności ze świata oświaty.


Aby publikować własne materiały oraz otrzymać pełen dostęp do portalu , Zaloguj się.

Nie masz konta ? Zarejestruj się za darmo !